Bard Bothe header image

Wat mij bezig houdt

Je kunt nog zulke prachtige gedachten hebben, maar als je op die hoge berg blijft zitten en niemand neemt er kennis van, vervliegen ze met de wind.

Ik probeer uit te vinden wat ik voor mij houd en wil uitdragen.
Bij het boek Burn-out (waaraan ik werk) is dat lastig omdat zoveel zinnen persoonlijk zijn. Ik draag ze uit als ik weet dat mijn gevoel en verstand op een lijn zitten. De worsteling met schrijven is steeds om authentiek te blijven en me niet te laten verleiden tot mooischrijverij. Ik wil contact maken met de lezer in de wetenschap dat ik hem niet ken en toch wil bereiken.

Ik heb mijn middelbare school afgerond op het Amersfoorts Lyceum. Een heerlijke school met stimulerende docenten. Wanneer ik weer een slecht schilderij had gemaakt zei tekenleraar Otten met overtuiging in zijn stem: “Maar Bard, die kleuren zijn huilend goed!” Dan wist ik dat ik nooit een goede schilder zou worden maar dat ik iets had neergezet dat van mij was, mijn creatie op weg naar een leven dat ik in mijn boek “Sturen doe je in een auto” (in wording) een creatief kunstwerk zou gaan noemen.

Mijn lerares Nederlands, juffrouw van Dis, een nicht van Adriaan van Dis, heeft mij enorm geïnspireerd. Ze bracht mij in aanraking met de literatuur van toen en met de dichter Hans Lodeizen, van wie ik nog altijd af en toe de bundel “Het innerlijk behang” herlees.
Als hoofdredacteur van de schoolkrant en van de Interscholaire krant kon ik al vroeg mijn ei kwijt. Ik was ervan overtuigd dat ik journalist en schrijver zou worden, maar toen ik nog voor mijn kandidaatsexamen een baan in die richting kreeg aangeboden was een opmerking van mijn vriendin, die nu al heel lang mijn echtgenote is, “Zou je niet eerst je studie afmaken?” voldoende ervan af te zien. Ze had gelijk. En dan verloopt je loopbaan anders. Er kwamen prachtige en liefdevolle kinderen, twee dochters en een zoon. Ik ging werken nadat ik mijn studie had afgerond en de journalistiek bleef toen verwijderd. Maar schrijven bleef ik doen.
In het indrukwekkende Boeddhistische klooster Plum Village kwam ik onder de indruk van Thich Naht Hanh. Hij benadrukte telkens dat wij hem niet op zijn woord moesten geloven, maar diep in onszelf onze eigen waarheid moesten zoeken. “Zoek een toevlucht bij jezelf!” sprak de Boeddha, “waar anders kun je een toevlucht zoeken.” Die weg kies ik nu keer op keer.
Ja, ik houd van verhalen, laat me er soms door meeslepen en dan sluit ik mij af van de wereld waarvan ik soms moedeloos word wetend dat ik zo weinig eraan kan veranderen en verbeteren. Dan doe ik mijn ogen weer open in het besef dat als ik wel wat wil doen, ik het kan doen, zonder mij af te vragen wat anderen daarvan denken. Ik heb geleerd om van mijzelf te houden. Hoe meer ik dat doe des te meer dit mij in staat stelt om liefde aan anderen te geven.